De dochter heeft vreselijk slecht geslapen vannacht. Slapen naast een grote broer in
een veel te klein bed, het is geen goeie combo. Bovendien komen die stomme
lakens altijd los. Het is een probleem dat we zelf ook hebben en dat ook ons ergert.
Hoe dan ook, ze slaapt nog even verder in ons bed terwijl wij het ontbijt klaarmaken.
Gelukkig weten we hoe we haar wakker kunnen maken op een goeie manier. Zodra
ze hoort welke activiteiten vandaag op de planning staan, schiet ze in actie.
Onze eerste stop is het Dancing Bear Sanctuary: een opvangcentrum voor
circusberen en beren die mensen privé hebben gehouden. De dieren krijgen in
Belitsa een heel schone oude dag, dat is ons meteen duidelijk. Minder duidelijk is wat
er van ons verwacht wordt. We kunnen rechtstreeks het domein oplopen (nadat we
netjes onze tickets hebben betaald) maar dan weten we niet wat de bedoeling is. We
besluiten bij een groep aan te sluiten en dat blijkt de juiste keuze, ook al verstaan we
maar een heel klein beetje van wat de gids vertelt. Doordat Geert met z’n Google
Translate in de buurt van de gids gaat staan, pikken we toch nog wat op. Zo
ontdekken we dat de beren vrij mogen rondlopen tussen de kooien, maar dat ze hen
tijdens het voederen wel eens afzonderen om vechtpartijen tegen te gaan en ervoor
te zorgen dat alle beren voldoende eten krijgen. En ook dat een van de beren
hersenschade heeft opgelopen tijdens zijn miserabele leven en daardoor steeds
hetzelfde toertje loopt. Door zijn eten net buiten dit loopgebied te hangen dagen ze
hem uit zijn looprondje uit te breiden maar tot hiertoe heeft het weinig effect gehad.
Er wordt niet gekweekt met de beren, maar indien mensen een signaal opvangen dat
er een beer in slechte omstandigheden leeft, mogen ze het laten weten en kunnen
de dieren opgevangen worden. Geert vertaalt ook dat de gids even niets gaat
zeggen omdat het pad steil omhoog gaat. Tja. Niet alle vertaalde info is even
belangrijk.
Het parcours is inderdaad wel wat uitdagend met steile paden en losse stenen, maar
we wandelen op die manier tussen de verblijven van de beren. Het minste dat we
kunnen zeggen is dat er veel moeite gedaan is om de dieren het gevoel te geven dat
ze in hun natuurlijke habitat rondlopen. Na de rondleiding is het bezoek ook effectief
afgelopen. Vrij rondlopen tussen de verblijven is niet toegestaan.
We zijn ruim op tijd terug in Razlog. Daar kopen we drie goedkope hoeslakens.
Gedaan met die lastige lakens die steeds los komen, vanavond krijgen we
hoeslakenluxe. Bij het Equicenter van Razlog hebben we een afspraak om een uurtje
te gaan paardrijden in de natuur. Iets dat al jaaaaaaren op mijn bucketlist staat en er
nog nooit van gekomen was. We worden er hartelijk ontvangen door drie
verschillende medewerkers, voor ‘de baas’ eraan komt en ons vraagt wat we daar
nog staan te doen. Speciale man (maar wel ne knappe). Hij vraagt ons nog even te
wachten, want hij gaat onze paarden klaarzetten. We kijken toe terwijl de dieren
geborsteld en opgezadeld worden. Dan komt hij naar ons. Hij bekijkt me van kop tot
teen, vraagt of het kan zijn dat ik geen ervaring heb, want dat kan hij zien aan m’n
outfit. We volgen de man naar de piste waar we kort instructies krijgen over hoe het
paard te laten vertrekken, stoppen en draaien. Dan is het aan ons. We krijgen een
tok op ons hoofd en bestijgen onze paarden. Het paard van onze jongste wordt
vastgehaakt aan het paard van de ruiter die ons zal begeleiden. Zo rijden we de
boerderij uit. Best spannend wanneer we door greppels, langs smalle paadjes, door
het water en over de rotsen hobbelen. Maar het allerspannendste is het wel wanneer
we een kudde koeien moeten passeren. Dat was duidelijk niet gepland. Onze
begeleider laat ons naast het pad in een weide wachten, maar kan zelf ook
onmogelijk voorzien dat een zwarte stier zich uit de kudde losmaakt om een
rechtstreekse aanval in te zetten op de dochter. Of haar rode kleedje er iets mee te
maken heeft, weten we niet zeker. De paarden schieten allemaal even in de
verdediging, die van de dochter gaat zelfs even galopperen, maar de begeleider
reageert snel. De volgende uitdaging is dat we de paarden nu een steile helling op
moeten sturen. Met – letterlijk – vijf minuten paardrij-ervaring is dat geen sinecure. Het
lukt niet bij iedereen even vlotjes, maar de paarden zijn natuurlijk ook niet allemaal
even volgzaam. De tocht gaat verder over de velden met in de verte de bergen. Een
prachtig decor, een geweldige ervaring. Onze zoon, a.k.a. professionele
scheetjeslater, loopt met zijn paard voor mij. Het paard doet niet anders dan z’n
staart lichten en klinkende protjes laten. Alsof er een rechtstreekse verbinding is
tussen het darmstelsel van de zoon en dat van z’n paard. Zo nu en dan proberen de
paarden te knabbelen van het gras of van de struiken. Elk van onze paarden zorgt
wel eens voor een letterlijke bolwassing door eigenwijs de struiken in te
manoeuvreren. Zo nu en dan lopen de paarden in draf om hun voorgangers bij te
benen. De dochter vraagt zich af of ze nu een 2 pk heeft, mits ze vasthangt aan haar
voorganger. Geert hobbelt met z’n paard de hele tijd een beetje achter, bij gebrek
aan een derde vitesse. Gelukkig vraagt de dochter zo nu en dan aan de begeleider
om op papa te wachten, “because my dad has other talents”. Exact een uur na ons
vertrek lopen we de piste weer op en volgt de uitdaging ook nog af het paard te
geraken. Vervolgens hebben we nog een hele avond dolle pret met de activiteit. Het
struikenlopen, het prottende paard, de stier, en de mama die moet kunnen zeggen
dat ze “paard als een honger” heeft.
Leave a Reply